Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Ακόνη Λευκάδας

ένα κρυμμένος παράδεισος






Βορειοανατολικά του νησιού της Λευκάδας, κρυμμένη στις ήσυχες πλαγιές του όρους Καστέλι, στα όρια των οικισμών Σφακιωτών, Καρυάς, Επισκόπου, Κατούνας έως το Ασκητήριο των Αγίων Πατέρων εκτείνεται η ευρύτερη περιοχή της Ακόνης.

Οι ελαιώνες σε συνδυασμό με τη δασική βλάστηση της περιοχής αλλά και τα τρεχούμενα νερά συνθέτουν το μοναδικού φυσικού κάλλους τοπίο της Ακόνης. 

Στην Ακόνη συγκεντρώνονται ρέματα από τον Κάμπο της Καρυάς, τους Σφακιώτες και τον Αλέξανδρο, δημιουργώντας μια φυσική πηγή στα νοτιοανατολικά. Η μορφολογία του εδάφους σε συνδυασμό με το υψόμετρο της περιοχής συνέβαλλαν στη δημιουργία ενός ποταμού, τα νερά του οποίου διασχίζουν μεγάλης έκτασης περιοχή, δημιουργώντας σε ορισμένα σημεία, καταρράκτες καθώς και μικρές λίμνες. 

Η περιοχή έως τα τέλη της δεκαετίας του '50 έσφυζε από ζωή καθώς, εκτός από τα λιοστάσια, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών καλλιεργούσαν τη γη καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, εκμεταλλευόμενοι την ύπαρξη των μεγάλων ποσοτήτων νερού και το ιδιαιτερα εύφορο έδαφος.

Στην Ακόνη έως τις αρχές της δεκαετίας του ΄50 λειτουργούσαν δύο νερόμυλοι, μια νεροτριβή καθώς και καμίνια. Ο νερόμυλος του Ρίτσου, δίπλα στον οποίο υπήρχε και νεροτριβή και ο νερόμυλος του Τσιμπάη. 

Σήμερα η προσέγγιση σε πολλά σημεία είναι αρκετά δύσκολη μιας και οι λιγοστοί χωματόδρομοι σε αρκετά σημεία είναι απροσπέλαστοι και επιπλέον στην περιοχή δεν υπάρχει καθόλου σήμανση, με αποτέλεσμα κάποιος που δεν γνωρίζει την περιοχή να μην μπορεί να την επισκεφθεί. 


Ευχαριστούμε θερμά το κ. Γιώργο Χαλικιά για την όμορφη ξενάγηση και για τις ιστορίες που μοιράστηκε μαζί μας. 


Ο Νερόμυλος του Ρίτσου

Το εσωτερικό του νερόμυλου

Θερμές ευχαριστίες στον κ. Γιώργο Χαλικιά για την ξενάγηση 

Το εσωτερικό της νεροτριβής


Το ποτάμι της Ακόνης


Ο νερόμυλος του Τσιμπάη


Η εξωτερική τοιχοποιία του νερόμυλου 


Παλιά πέτρινη οικία 


Μικρός καταρράκτης που δημιουργεί λιμνούλα






Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017


Το σακάκι στην Ακόνη





Σε εκείνη την καλύβα, από πέτρες και ξύλα, με τη τσίγκινη σκεπή, σε εκείνη την καλύβα που μέρα με τη μέρα καταρρέει χρόνια τώρα, σε εκείνη την καλύβα που ο μπάρμπα Γιάννης έφτιαξε για τη φαμίλια... κάποτε... εκείνους τους δύσκολους χειμώνες που μάζευε ελιές, στέκει κρεμασμένο το σακάκι. 



Ξεχωρίζει από μακριά, το κρατάει μια σκουριασμένη πρόκα. Το σακάκι στέκει χρόνια κρεμασμένο. Το μαρτυρούν οι μισοσκισμένες τσέπες του, οι τρύπες στο γιακά, το φθαρμένο από το χρόνο ύφασμα.  Με τον καιρό το σακάκι έχασε την ελαστικότητά του, μοιάζει μαρμαρωμένο, ούτε ο αέρας φαντάζει ικανός να ταράζει την ηρεμία του. Στην εσωτερική τσέπη ξεχωρίζει ακόμα η επωνυμία του κατασκευαστή" Χαλικιόπουλος" με καλλιγραφικά γράμματα που θυμίζουν παλιά επιγραφή. 



Το σακάκι, μοναδικό στοιχείο που μαρτυρά την ανθρώπινη παρουσία στο πέρασμα του χρόνου. Πόσες εικόνες πλάθει ο νους κάθε φορά που τραβά πάνω του το βλέμμα. Πόσες απορίες γεννιούνται κοιτώντας το να στέκει κρεμασμένο στον τελευταίο δοκό που απέμεινε να συγκρατεί την καλύβα. 



Κάποτε, όταν έφτανε η ώρα της ελιάς, η Ακόνη έσφυζε από ζωή. Οι ελαιώνες της έθρεψαν γενιές ολόκληρες. Οι χωρικοί άφηναν πίσω τους τα χωριά και κινούσαν για την Ακόνη. Κι ήταν μακρινή και δύσκολη η διαδρομή. Πότε με τα πόδια, πότε με τα ζώα, από εκείνους τους κακοτράχαλους δρόμους ξεκίναγε ο μεγάλος αγώνας. Περνούσαν μήνες ολόκληρους δίπλα στο χωράφι και οχτώ και δέκα νοματαίοι. Ήθελαν χέρια οι ελιές. Δύσκολή δουλειά. 

Οι καλύβες ήταν τα σπίτια τους μέχρι που τέλειωνε το μάζεμα. Αυτές οι καλύβες σκέπασαν το κόπο και τις θυσίες των ανθρώπων που μας μεγάλωσαν. Αυτές οι καλύβες ζέσταναν τα κουρασμένα κορμιά των βιοπαλαιστών και τους προστάτευσαν από τ΄ αγριοκαίρι. 

              -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Μεγαλώνοντας στα ορεινά της Λευκάδας, στην Καρυά, με ανθρώπους που πάλευαν νύχτα μέρα για τη ζωή, πλήθος αναμνήσεων, ακουσμάτων, εικόνων που κουβαλάμε από παιδιά μέσα μας, πλημμυρίζουν κάθε τόσο τη σκέψη.

Πόσες φορές με αφορμή μια κουβέντα μεταξύ των ανθρώπων, μια εικόνα που τυχαία βλέπουμε, έρχονται στο μυαλό αυτές οι αγαπημένες αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, αναμνήσεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τα πρόσωπα που μεγαλώναμε μαζί και που μας έμαθαν εκείνο τον παλιό τρόπο ζωής.  

Έτσι κάθε φορά που κάποιος μιλάει για την Ακόνη, η φωνή του παππού στροβιλίζεται στο μυαλό και η κουβέντα του ηχεί πάλι στ΄ αυτιά, σαν να μην πέρασε μια μέρα " .. θα πάω κάτου στην Ακόνη αύριο..." 



Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Η Καρυά στα λευκά


Ασταμάτητα έπεφτε το χιόνι από νωρίς το πρωί της Τρίτης 10 Ιανουαρίου 2017 στην Καρυά, κρατώντας τους κατοίκους στα σπίτια τους μιας και η κυκλοφορία στους κεντρικούς δρόμους του οικισμού αποκαταστάθηκε προσωρινά, καθώς η συνεχής χιονόπτωση καθιστούσε εξαιρετικά δύσβατο και ολισθηρό το οδόστρωμα.
Τα παιδιά φάνηκαν πιο τολμηρά και με τα χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους βγήκαν στη νέα πλατεία για τον καθιερωμένο χιονοπόλεμο. Δεν ήταν όμως λίγοι και οι γονείς που δεν αντιστάθηκαν στην πρόκληση των μικρότερων κι έτσι οι βάσεις για την κατασκευή ενός τεράστιου χιονάνθρωπου δεν άργησαν να μπουν. 
Έτσι ο χιονάνθρωπος της πλατείας αποτέλεσε το νέο σημείο ενδιαφέροντος και μετά από λίγο και το ..ταίρι του, καθώς οι μικροί μας φίλοι αποφάσισαν να φτιάξουν και τη σύντροφό του για να μην νιώθει μοναξιά μια τόσο κρύα μέρα, όπως η σημερινή. 
Απολαύστε τις μοναδικές εικόνες του χωριού μας έτσι όπως τις απαθανάτισε σήμερα ο φακός μας.